بوتهء یاس بابا جون هنوز
گوشهء باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفتا خونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشهء طاقچه توی ایونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
 میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

پرسید زیر لب یکی با حسرت
 از ماها بعدها چه یادگاری میخواد بمونه
خدا ميدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

خیلی سخته باور کنی پدری که همیشه توی دستاش عین یه خمیر ورز داده می شدی و با ظرافت ازت نگهداری می کرد تا ترک بر نداری حالا نباشه و مجبور شی لباساشو بغل کنی

بهار نمی دونم چطوری باهات همدردی کنم؟! تنها کاری که از دستم برمیومد نوشتن همین شعر بود که خودم وقتی گوش می دم به یاد روزهای گذشته می افتم...

امیدوارم روح پدرت همیشه شاد باشه