زمزمه ای در محراب
در غریب شب این سوخته دشت
من و غم، آه ... چه بر من بگذشت
کاروان گم شد و خاکستر، ماند
کرکس پیر دل من می خواند
ای عطش در رگ من جاری باش
شعله زن دودم کن کاری باش
رگ غم سوخته، ای ریشه ی من
بمک از طاول اندیشه ی من
دشت شب تاخته ام خاموشم
موج خود باخته ام، مدهوشم
طفل آواره ی شهر خوابم
تشنه ی خویشتنم، گردابم
برگ پاییز به دست بادم
ریخته، سوخته، بی بنیادم
کاروان سوخته ای چاووشم
در بدر زمزمه ای خاموشم
گره ی کور غمم،  بازم کن
قصه پایان ده و آغازم کن
ای تو گم، نامعلوم، ای نایاب
گنگ نامعلومی را دریاب
دست پیش آر که رفتم از دست
دامنم گیر که هیچم در هست
من و تو چیست؟ چه بیشی چه کمی؟
چو کویری و تمنای نمی
من و تو چیست؟ من و من باشیم
روح تنگ آمده از تن باشیم
بگریزیم و به هم آویزیم
عطشی در عطش هم ریزیم
نفسی در نفس من بفشان
بکشانم، بچشانم، بنشان
بکشان بر سر بازار مرا
جان فدای تو بیازار مرا
سنگ بدنامی بر جامم زن
کوس بدنامی بر بامم زن
زندگی چیست؟ سراب است، سراب
نقش پاشیده بر آب است، بر آب
عشق، خونابه ی دل پوشیدن
کفن ماتم خود پوشیدن
آرزو، گورکن دشت جنون
نانش از عشق و شرابش از خون
جغد پیریست سعادت در قاف
نغمه اش لاف و همه لاف گزاف
مرهم سوختن، از ساختن است
چه قماری که همه باختن است
زندگی چیست؟ مرا یاد بده
آنچه می دانم بر باد بده
توتیایی تو به چشمانم کش
تشنه ام، تشنه ی آتش، آتش
تیشه بر ریشه جان دوخته ام
دل به هر شعله ی غم سوخته ام
باد آواره به گورستانم
بذر پاشیده به سنگستانم
پیش از آن لحظه که نابود شوم
شب شوم، شعله شوم، دود شوم
در غریب شب این سوخته دشت
کرکسی پر زد و نالید و گذشت...